fbpx

Vanochtend ontving ik een mail van mijn professor. Ik merkte dat ik het spannend vond om de mail te openen. Dat ik mezelf al voor programmeerde dat hetgeen wat ik had aangeleverd niet goed genoeg was. Vervolgens ging ik scannend door de mail heen en ving ik inderdaad als eerste de woorden ter verbetering op. 

Later, toen ik het nog een keer las, las ik zijn leuke inleiding en het compliment dat er in stond. Juist deze ochtend had ik weer 3 uur fijn The Secret in mijn oren aan staan. Op de achtergrond, terwijl ik aan het schrijven was. Ik realiseerde me dat ik de spanning rondom zijn e-mails en het gevoel van het ‘niet goed genoeg te hebben aangeleverd’, volledig bij mezelf ligt.

Ik had een enorme reality-check. Een eye-opener. Ik ben dat type dat voorheen alles alleen oploste. Dit soort dingen bracht ik niet eens met anderen ter sprake. Een maand geleden had ik de moed met jullie om mijn imperfecties te delen. Dat was voor mij de aanzet om dingen die in mij omgaan die imperfect zijn, te leren delen.

En dus pakte ik vandaag weer alle moed bij elkaar en deelde ik het met mijn vriend. Ik vertelde hem dat ik vandaag tot een enorm inzicht was gekomen rondom het ontvangen van de e-mails van mijn professor. Inherent aan een PhD is dat je altijd feedback ontvangt. De documenten zijn altijd in wording. 

Juist door het mogen ontvangen van die feedback, leren zij mij te groeien in mijn rol als promovendi. Als ook dat ze mij voorbereiden op de strenge commissie van de journals waar ik straks 3 papers voor ga schrijven. Alles gebeurt met een reden en die redenen zijn de juiste. Daarnaast zijn mijn professor en supervisor twee hele fijne persoonlijkheden. Ik prijs mezelf zeer gelukkig met hen aan mijn zijde.

Wie creëert die spanning en angst dan? Het enige antwoord hierop is: ikzelf. Ik wil graag perfecte resultaten aanleveren en daarop perfecte feedback ontvangen. Vaak gaat het me dan niet snel genoeg. Dan gaan er volgens mijzelf te veel feedbackrondes of te veel tijd er overheen. Wanneer ik denk iets perfects aangeleverd te hebben, dan blijkt het toch nog beter te kunnen. Soms is het juist ook helemaal goed en ben ik bijvoorbeeld klaar voor de volgende stap. 

Met als gevolg dat ik mezelf een patroon heb aangeleerd dat ik bijna de e-mails niet durf te openen, omdat ik bang ben dat het niet goed genoeg is. Een totaal verkeerde energie, waar ik vandaag achter kwam. Hiermee blokkeer ik mezelf enorm, want ook als ik de e-mail verstuur hoop ik al op dat ik ‘niet te veel feedback terug ga ontvangen’. Weet je nog dat ik schreef over dat het Universum het woordje ‘niet’ niet kent? Dit mag echt anders.

Terwijl ik het met mijn vriend besprak, bleek hij zich hier ook in te herkennen. Hij heeft altijd als er een uitvoerder belt, dat hij dan standaard denkt dat er iets mis is. Terwijl ze heel vaak gewoon bellen met een simpele vraag. Ik herkende zo nog meer situaties. Dat ik bijvoorbeeld altijd het slechtste dacht als mijn buren belden toen ik nog mijn appartement verhuurde via Airbnb. Als ik hun telefoonnummer zag dacht ik: er is iets mis. Terwijl ze heel vaak ook gewoon belde of ik thuis was om de deur voor iemand open te doen.

Herken jij ook dat gevoel dat je bang bent als er iemand belt of mailt, of niet durft op te nemen of de mail durft te openen? Mijn grote inzicht kan jou wellicht ook hierin helpen. Jouw buitenwereld is namelijk een reflectie van jouw binnenwereld. Jij hebt ergens een keer die angst gecreëerd, die jou nou in zijn bezit heeft. 

Het goede nieuws: nu je dit weet, kun je het anders gaan doen. Die wijze lessen haalde ik uit The Secret. Wat wil ik namelijk wel? Dan kan ik me daar op gaan focussen. 

Ik ontvang de feedback van mijn professor en supervisor met liefde, omdat het mij helpt in mijn groei en in het behalen van mijn PhD.

Mijn professor en supervisor helpen mij om te groeien.

Alles wat ik naar mijn professor en supervisor stuur is goed.

De professor en supervisor helpen mij om te groeien.

Ik groei door iedere e-mail die ik van ze ontvang.

Door hun feedback word ik iedere keer weer een stukje beter.

Door hun feedback groei ik in mijn rol.

Ik word blij van alle e-mails die ik van ze mag ontvangen.

Dit brengt een totaal andere energie met zich mee. Vanaf nu neem ik alle e-mails hartelijk in ontvangst vanuit die energie. Hoe zou jij die energie voor jezelf kunnen shiften? Welke wens schuilt er achter jouw huidige angst?