fbpx

Hoe vaak komt het bij jou voor dat je online kleding besteld, te lang wacht met de kleding te retourneren die je niet wil, en het uiteindelijk houdt? Of dat je jezelf voorgenomen had om weken van tevoren te gaan leren voor jouw tentamen, maar dit uitstelt tot de laatste paar dagen? Of dat je jouw huis op orde wil brengen, maar als je daar aan begint, je iedere keer allemaal leuke dingen tegen komt en je daarin verliest?

Neem het volgende scenario. Marloes heeft een boek geleend van de lokale bibliotheek en moet dat boek vandaag terugbrengen. Boetes zijn 50 eurocent per dag. Marloes vindt het waard om 50 eurocent te betalen en daarmee het terugbrengen van haar boek uit te stellen tot morgen. Vooral omdat de pijn van het betalen nu nog niet bestaat. Dat komt morgen pas. De volgende dag is Marloes opnieuw bereidt om 50 eurocent voor die dag te betalen, omdat het haar weer niet goed uit komt en een euro valt ook best nog mee. 

Marloes vertoont uitstelgedrag omdat ze alles per dag neemt, waarbij ze voor de self (zie mijn vorige blog) van vandaag kiest zonder te denken aan of voldoende gewicht te plaatsen op de consequenties van de toekomstige zelven. Ze stelt het uit omdat iedere self in haar niet de last wil dragen van het terugbrengen van het boek voor de kleine onkosten die ze daarmee maakt. 

Echter stijgen deze kosten, en de latere zelven in jou moeten het uiteindelijk oplossen van alle eerdere zelven die besloten het terugbrengen uit te stellen. Er zijn veel acties en momenten dat je faalde om te handelen die op gelijke manier kleine-maar-cumulatieve kosten en voordelen negeren. Wellicht zijn dit een aantal bekende voorbeelden voor je: ’s avonds niet je tandenpoetsen omdat je bijvoorbeeld moe bent (waar de ochtend zelf van baalt dat dit niet is gebeurd) en roken (onze gezondheid daalt met iedere sigaret, ook al zien we niet deze verandering in ons lichaam). 

Zoals Schelling schrijft (1978): ‘Each self who does not return the book adds tot he burden of later selves’. Hoe langer je iets uitstelt, hoe groter het innerlijk conflict dat in jou ontstaat tussen de verschillende zelven. De kosten voor Marloes om de bibliotheek te bezoeken lopen of door de boete die blijft groeien, als ook dat de pijn groter wordt voor haar om daadwerkelijk naar de bibliotheek te gaan. 

Hoe je deze innerlijke dilemma’s de baas wordt? Door parallel en sequentiele (eropvolgende) zelf-controle. 

  1. Paralel zelf-controle. Paralel zelf-controle is wat wij vaak ‘wilskracht’ noemen: dat je in staat bent om de verleiding in de ogen te kijken en het te weerstaan. Dit betekent dat jij jouw verschillende zelven onder controle hebt. Zowel dat engeltje op jouw ene schouder, als de duivel op de andere. Waar de engel er alles aan doet om de duivel sterker af te zijn. De praktische beperking van de paralel zelf-controle is dat het zeer kwetsbaar is voor tijdelijke ‘zwakheden van de wil’.
  2. In sequentiële zelfcontrolestrategieën zijn de zelven engelen met betrekking tot hun toekomstige zelf, maar duivels met betrekking tot hun huidige gedrag. De engelachtige zelf heeft veel tactieken beschikbaar om de keuzes van de opkomende duivels te manipuleren: hij of zij kan hun kansen beperken, een voorbeeld stellen, hun smaak aanpassen of ze bedreigen. De strategie hiervoor is precommitment. Je vooraf al ergens aan te committen om het jouw engelen makkelijker te maken. Op die manier verhoog je de should-self in jou en ga je voor jouw langetermijndoel. 

Hoe ik dit zelf doe? Op mijn werkdagen in Nederland start ik mijn dag zonder ruis van de buitenwereld. Ik leg mijn telefoon bewust in de woonkamer en werk zelf in mijn werkkamer. Nadat ik gemediteerd heb en in mijn journal heb geschreven, start ik vanuit mijn frisse focus aan mijn eerste wat ik noem ‘business of PhD interval’. Een interval van 90 minuten, waarbij ik de timer heb gezet op 90 minuten. Dit omdat ons brein gemiddeld 90 tot 120 minuten zich kan concentreren op een taak. Na die 90 minuten ga ik buiten een ronde wandelen of maak ik een kop thee met een tussendoortje voor mezelf klaar (of allebei). Ik heb mijn telefoon (inclusief mail + Whatsapp + social media) dan nog steeds niet aangeraakt. Vervolgens doe ik nog zo’n interval van 90 minuten. Wanneer de timer gaat loop ik naar de woonkamer en is het dan lunchtijd. Dan lees ik vaak mijn mail, appjes en zit ik op social media. Voor mij een manier van zelf-controle die heel goed voor mij werkt om met mijn lange termijndoelen bezig te zijn voor mijn werk en onderzoek, in plaats van het korte gewin wat allemaal op mijn telefoon te vinden is. Het zorgt er voor dat ik dingen niet uitstel, omdat er geen ruis is om op terug te vallen. Ik hoor mezelf dan ook regelmatig denken ‘eat that frog’. Kun je je voorstellen hoe voldaan ik me dan iedere keer rond lunchtijd al voel? 

Een tip van mij om jouw zelf-controle te vergroten en daardoor bijvoorbeeld minder uitstelgedrag te vertonen. Zorg dat je je vooraf commit aan wat je gaat doen. Ga er 100% voor. Bijvoorbeeld tandenpoetsen voor het slapen gaan, besluiten voordat je gaat uiteten het enkel bij 1 glas wijn te houden, in jouw agenda al 3 keer sporten plannen. Wanneer je je van tevoren aan iets commit, is de kans groter dat jouw should-self (lange termijndoel) het van jouw want-self (korte gewin) wint en jij deze zelven onder controle hebt. Dat je luistert naar de engel van het langetermijn doel, en niet naar de duivel van het korte termijn gewin. 

Wist je dat je jezelf ook behoorlijk kunt dwarsliggen in het verwezenlijken van jouw verlangens, door de stap die je daarvoor moet zetten iedere keer uit te stellen? Voel jij je aangesproken als ik dit zo schrijf en wil je dit anders? In mijn online training ‘Your life, your conditions’ leer je in 12 weken al jouw verlangens te verwezenlijken en stel je nooit meer iets uit. Je leeft maar één keer. Zorg dat je niet Marloes wordt die haar boetes laat groeien. Zet vandaag de eerste stappen en schrijf je hier in.