Afgelopen maandag nam ik stories op naar aanleiding van een gesprek met mijn moeder. Ik deelde dat mijn moeder laatst met een vriendin had afgesproken. Deze vriendin is spiritueel en kan dit helemaal kwijt in haar schilderkunst. In het gesprek dat mam met deze vrouw had, ging het op een gegeven moment over Vince (mijn middelste broer) en mij. Dat twee van de vier van haar kinderen spiritueel zijn. Waarbij mijn jongste broertje ook al de eerste stappen zet naar zijn spiritueel ontwaken. Mam’s vriendin gaf aan dat het haar zo heerlijk leek om spirituele kinderen te hebben. De reactie van mijn moeder was dat ze dat inderdaad enerzijds heel mooi vindt en met bewondering onze paden volgt, maar dat het soms ook heel pittig voor haar is. In de rest van mijn blog leg ik uit waarom. Deze stories maakten namelijk ontzettend veel los bij anderen, waardoor ik besloten heb er een blog aan te wijden. 

Mam vindt het met regelmaat pittig omdat wij beiden (Vince en ik) haar enorme spiegel voor houden, en ook op een dieper – vaak behoorlijk confronterend – niveau het gesprek met haar aan gaan. Daar had ik het laatst ook met mijn broertje over, dat wij tegenwoordig helemaal niet meer blij worden van ‘chit chat’ gesprekken die over de buurman van de oom van een vriend gaan. Dat wij veel liever de diepte in gaan. En dat dit maakt dat daardoor sommige vriendschappen of banden verwateren, omdat het niet meer resoneert met onze transformatie. Waar andere vriendschappen en banden juist hierdoor versterkt worden.

Maar met familie is dat natuurlijk anders. Want daarmee heb je een bloedband. Wij zijn elkaars opdrachten, en zo zijn mam haar spirituele kinderen ook een opdracht voor haar. Dat wij haar spiegelen liefdevol confronteren, doen we natuurlijk vanuit liefde. Echter weet ik ook dat dit niet de standaard is. 

Er wordt zo veel geaccepteerd, geslikt, maar voor lief genomen in gezinnen. Nooit het gesprek aan gaan, niet met elkaar communiceren. Dat is een manier, maar in ons gezin en de transformaties die wij doormaken niet de manier. Wij gaan het aan. Vanuit liefde zeggen wij de dingen wél. Confronteren we wél. Af en toe behoorlijk pittig voor ons allemaal, maar het brengt nog zó veel meer. Want ook mam (die zit momenteel veel meer in kindstukken als pap) doe nu nieuwe inzichten op, komt in beweging, leert steeds meer de spiegels van haar kinderen waarderen en trekt er haar lessen uit. Absoluut in een ander tempo, en ook dat is acceptatie en ieder haar eigen pad laten bewandelen. 

Toen ik dit in mijn stories schreef, ontplofte mijn inbox met allemaal verhalen. Wat blijkt?  Heel veel van jullie zitten in families of schoonfamilies waar ze de enige, of met een paar anderen, zijn die spiritueel zijn. Heel veel van jullie zitten in families of schoonfamilies waarbij familieleden niet in staat zijn tot of bereid zijn om innerlijke kindstukken aan te kijken. Heel veel van jullie zitten in families waar wordt geaccepteerd, geslikt, alles wordt gedaan voor de lieve vrede.

 Een reactie was: ‘Oh men wat herken ik dit. Zat gisteren bij mijn schoonfamilie en voelde me zo’n alien te midden van iedereen. We hadden het onder andere over het sociaal eomtionele stuk waar ze bij ons op scheel heel veel aandacht aan besteden (En dus minder tijd aan leren). Schoonvader en schoonzus snapten niet waarom. Ik gaf aan dat we opd at gebied nog wel wat te leren hebben met z’n allen om meer verbinding en leifde te creeren in de wereld. Geen begrip. En toen ik aangaf hoeveel mensen van onze lefetijd zulke grote struggles ervaren omdat ze niet geleerd hebben met emoties om te gaan, niet geleerd hebben hoe geweldloos te communiceren, etc., viel het stil..’

Een andere reactie: ‘Wow! Een zetje in de rug. In mijn gezin ben ik de enige die spiritueel is en diep graaft in mezelf, de ander, en de systemen waar ik of zij deel vanuit maken. In ons gezin wordt niet gepraat, alles blijft aan de oppervlakte. En ik vind het moeilijk om als jongste daarin een slag te maken. Maar ik probeer het toch, door dingen uit te spreken etc.’

In de laatste reactie stuurde de dame zo’n mooie wijsheid, dat ik die ook graag met je wil delen. ‘Net tijdens de yogales vertelde de teacher over een Congolees gezegde: “it takes only one child to transform a village”. En nu lees ik dit. En besef ik weer dat ik nog vaker gewoon kan beginnen ergens doorheen te breken in mijn gezin door gewoon goede vragen te stellen’.

Dit is precies hoe het in mijn gezin is gegaan. Ik ben al heel lang spiritueel en blijf daar enorme groei in doormaken. Mijn middelste broertje is sinds 5 jaar sinds zijn burn-out ook het alternatieve pad gaan bewandelen en zet ook steeds meer stappen in zijn spiritueel ontwaken (zo heeft hij in oktober na mijn boekentip het Overgave experiment gelezen en is hij sinsdien helemaal op die manier gaan leven). Mijn jongste broertje heeft dit boek onlangs ook gelezen en ik krijg van mijn schoonzusje nu foto’s door dat hij aan het mediteren is. 

Door onze transformaties, transformeren wij ook de rol met elkaar en met onze ouders. Het klopt dus echt dat één kind – in dit geval ik – een gezin kan transformeren. En niet alleen een eigen gezin, maar ook een schoonfamilie. Want ook in mijn schoonfamilie heeft mijn spiritueel Zijn en transformatie heel veel in beweging gebracht en is bijvoorbeeld ook mijn schoonzusje zich sinds 3 jaar spiritueel gaan ontwaken. De dynamiek in het gezin is daardoor weer helemaal veranderd. 

Dus mocht jij dit lezen, en je eenzaam of niet begrepen voelen, weet dat jij nodig bent. Weet dat jij een opdracht voor anderen bent. Weet dat je niet alleen bent. Lead by example. En doe dit altijd vanuit liefde. En onthoud ‘it take only one child to transform a village’. In mijn training From Calling to Career (waarvan t/m zondag 23.59 uur de deuren tijdelijk geopend zijn) leer je onder andere hoe je je niet laat beïnvloeden door negatieve mensen of energieën, maar trouw blijft aan jou authentieke zelf. Ik voel je dat dit soms heel moeilijk is, maar juist de lichtwerkers zijn zo hard nodig voor de transformatie die onze wereld nodig heeft.