fbpx

Gisteren zaten we 4 uur in de auto van Oslo naar Kristiansand in Noorwegen. De zon verdween achter de wolken en maakte plaats voor regen. Met die weersomslag leek er ook iets in mij te gebeuren. Ik voelde dat ik prikkelbaar was en dat er onrust en spanning in mijn lichaam zat. Ik wil altijd mijn eigen gedrag kunnen verklaren. Yup, dat is die wetenschapper in mij. Mijn vraag aan mezelf was dan ook: Waarom voel ik me zo? Waar komt dit vandaan?

Al vrij snel had ik het antwoord. Potverdorie, ik stuitte op dezelfde conclusie als twee weken geleden. Ik was opnieuw voorbij gegaan aan mezelf. Door mezelf geen me-time te gunnen én daarin ook de ruimte te durven nemen. Die ruimte is er namelijk zeker aanwezig. 

Ik besprak dit gisteren met mijn vriend in de auto. Hij zei tegen mij: ik hoor je nu iedere keer zeggen (confrontatie) dat je het nodig hebt en dat je dit graag wil, maar waarom regel je dat dan niet voor jezelf? Hij vindt namelijk dat ik het zeker moet doen als ik voel dat ik dat nodig heb. Ouch. Een hele terechte vraag. In Nederland heb ik automatisch vijf dagen in de week mijn me-time op het moment dat hij naar zijn werk gaat. Het lukt me dan altijd heel goed om vervolgens mijn ochtendroutine op te pakken.

Ik begin met mediteren en schrijf vervolgens in mijn journal. Ik werk met mijn zogenoemde business- en PhD-intervalletjes van 90 minuten (omdat ons brein zo lang geconcentreerd kan werken, tot maximaal 120 minuten. Voor mij werken 90 minuten perfect). Na een interval getimed via mijn timer op mijn telefoon ga ik dan een wandeling maken, eet ik iets en zijn dat de momenten dat ik mezelf het toesta op mijn telefoon te kijken op social media, mail en Whatsapp. Zodat ik de eerste uren van iedere dag zonder ruis start met een super focus. 

Ik start de dag dus met een heldere ochtendroutine waarvan ik de impact heel sterk merk. Maar nu kwam ik op reis tot de conclusie dat het me hier maar niet lukte. Ik ga iedere ochtend al snel op in de waan van de dag. Na het ontbijt maken we onze camper klaar voor vertrek en lonkt het avontuur. Hoe creëer ik een ochtendroutine in een steeds veranderde omgeving  én implementeer ik deze ook daadwerkelijk door hier de ruimte voor te nemen? 

Ik voel een sterk verlangen om dus:

  • Mijn me-time te nemen, omdat ik als introvert oplaad wanneer ik alleen ben. Ik ben een veel leuker mens voor mezelf en anderen als ik weer opgeladen ben. Ik heb dat gewoon echt nodig om goed te kunnen functioneren. Even zo min mogelijk prikkels.
  • En dat consistent iedere ochtend te doen zodat ik direct kan mediteren en kan schrijven om even in te tunen bij mezelf en op de dag. 

De ochtendroutine er in brengen als me-time moment is dus perfect! Maar nu nog doen.. Naast dat het avontuur lonkt, heb ik het namelijk ook zo fijn met mijn vriend, dat ik onopgemerkt zo 24/7 bij hem kan zijn totdat ik merk dat het te laat is. Dat ik niet heb gemediteerd voor een of meerdere dagen, dat ik niet of nauwelijks heb geschreven én dat ik geen me-time heb genomen.

Het mooie van mijn #365dagenlevenvanuitmijnpurpose is dat ik nu echt tot de kern kom. Ik leer mezelf weer zo veel beter kennen. Ik kreeg nu ook weer een hele duidelijke spiegel voor gehouden: Ik ben de enige die mijn me-time kan nemen. Niemand anders kan dat voor me doen. Niemand kan me daarin aanvoelen. Alleen ik zelf. Dus weet ik wat mij te doen staat. Mezelf de ruimte gunnen én die nemen + dit consistent doen waar, wanneer en in welk gezelschap dan ook. Een mooi staaltje selfcare ter verbetering. 

Ik ben heel benieuwd: lukt het jou altijd om jouw me-time te nemen waar, wanneer en in welk gezelschap je ook bent? En hoe pak jij dit aan? Deel het in een reactie onder dit blog zodat we elkaar kunnen inspireren.

Lieve betekenisvolle groet vanuit Stavanger in Noorwegen,

Aniek